LİMONLU ÇAY

Savur saçlarını egenin rüzgarında

Getirsin özgürlüğün kokusunu buram buram

Yalnızlığımı sonlandırsın, sevincime ortak olsun

Olursa senden olsun güzellik, sevinç , keder…

Sensizliği koynuma doladığımdandır yalnızlığım

Yoksa eş dost hep yanımda

Bir sen yoksun bir de ege rüzgarında savrulan saçların.

Dün akşam çay demledim senin yalnızlığında. Tavşan kanıydı bardaklar. Senin yerine de içtim. Karşımda Marmara denizi, lodosta coşan deniz. Kıyılara vuruyordu, muhteşem bir görsel şölendi. “görsel şölen” sözünü sabah haberlerinde program sunucusu söylüyordu İstanbul’da dün geceki şimşekler gökyüzünde adeta görsel bir şölen oluşturuyordu diye… Tanrı’nın şöleni olsa gerek. Ama biz kullar bu olayı kendi gündelik söylemlerimize böyle aktarmışız. Göstergeler, görünümler, hissedişler ve duyuşlar…

 Oldum olası sevmişimdir denizi; egeyi, ak denizi, kara denizi. Marmara denizi ise yaşayıp gördüğüm, her an yanında olduğum, yanımda olan deniz. Denizin öyküleri var bende hepsi bir Derya. “ o mahiler ki derya içredür, deryayı bilmezler” Hayali divan şairimiz ne de güzel söylemiş. Kıymetini bilelim denizin, havanın, suyun; kardeşliğin, beraberliğin, sağlığın, yaşamanın…

Nefes alabiliyorsak bu dünyada

Sevdiğimizi söyleyebiliyorsak canlarımıza

Denizinde yüzebiliyorsak yeryüzünün

Senin güzelliğindendir yaşamak…

Her nefeste sen, her kalp atışında sen

Sen varsın her yerde ve her an…

Lodosun dalgaları, köpüklü denizler, martılar, balıklar, ve denize düşen yağmurlar… Denize her zaman yağmur yağar. Ama izlemek herkese nasip olmaz. Elinizde bir barçak çay ister limonlu ister tavşan kanı; denize düşen yağmur damlalarını izleyin.

Ben de bu sabah  yalnızlığımla çayımı yudumluyorum. Karşımda masmavi deniz. Lodos yok, yağmur yok.

Deniz yalnız…

Ben yalnız…

Çaylar tavşan kanı…